Iedereen vraagt me: 'Hoe is het op uw werk?'. Wel, nog altijd heel rustig. Een beetje té rustig eigenlijk. Het probleem is dat we voor alles goedkeuring moeten krijgen vanuit de Verenigde Staten. En eer de heren daarginds iets goedgekeurd hebben, zijn we weer een week verder. Normaal moesten we deze maandag eindelijk toegang krijgen tot het SAP-systeem, maar dat zal pas voor volgende week zijn. Er zijn mensen in mijn team die nog steeds geen toegang hebben tot hun e-mail, en ondertussen zijn we al meer dan een maand bezig.
Weet je wat ik soms mis? (buiten een Bicky burger en een frikandel special) De Nederlandse taal. Ik hoor hier altijd en overal Spaans, en na een tijdje begint dat te vermoeien, omdat ik me toch steeds een beetje moet concentreren. Af en toe moet ik het knopje in mijn hoofd op 'off' zetten, en dan hoor ik even níks meer, al ontploft er een bom.
Bovendien spreken de Spanjaarden soms zeer hevig, en maken ze voortdurend gebruik van krachttermen. In het begin dacht ik dat iedereen hier slecht gezind of kwaad was, of dat ik iets verkeerd had gedaan. Maar hier praten ze gewoon veel luider, sneller en heviger, en gebruiken ze scheldwoorden in bijna elke zin. Ondertussen ben ik het al gewoon geworden, potverdorie!
Vanavond moet ik met mijn superCorolla naar de autokeuring. Hopelijk komt hij er zonder al te veel problemen door. Het zal spannend worden.
