Oei, ik heb al bijna een week geen teken van leven meer gegeven. Maar zoals het spreekwoord zegt: geen nieuws is goed nieuws.
Op het werk zijn we sinds maandag naar het nieuwe gebouw verhuisd. Iedereen heeft zijn persoonlijke plaatsje gekregen, de inrichting is zeer rustgevend en de temperatuur is de hele dag optimaal.
De toegang tot het SAP-systeem is ondertussen gegeven, en normaal gezien zouden we vandaag zelfs het eerste werk moeten toegekend krijgen.
Eens we beginnen te werken, moet ieder van mijn collega's geregeld persoonlijk contact opnemen met een team uit de Verenigde Staten. Onze baas aan de andere kant van de oceaan heeft me laten weten dat hij wil dat ik ook iedere keer aanwezig ben bij de telefoonmeeting van elk van mijn collega's.

Ondertussen zijn we ook al voorbereidingen aan het treffen voor onze persoonlijke verhuis. Ik heb de sleutels van het appartement, en vanaf 1 februari mogen we erin. Zondag zijn we al een aantal dingen gaan verhuizen, en hebben we alle kamers een ferme poetsbeurt gegeven. Nu missen we enkel nog een aantal spulletjes om het geheel een beetje gezelliger te maken. Maar dat komt zonder twijfel in orde.

 
Spanjaarden hebben iets met hygiene. Iedere dag propere kleren, schoenen moeten blinken, geen kreuk in hemd of broek, handen wassen voor het eten, tanden poetsen 3x daags. Ze nemen allemaal een extra tandenborstel en tandpasta mee naar het werk, en na het middageten staat iedereen op het toilet in een rij zijn tanden te poetsen. De eerste keer wist ik niet wat ik zag. Het vreemde is dat je je verplicht voelt om mee te doen. Volgens mij is er gewoon ooit 1 iemand mee begonnen en doen ze het nu allemaal.

De provincie Asturias is zo een beetje de provincie Limburg van Spanje. De Asturianen zingen ook als ze praten (dat moet ik dus niet afleren), en er wordt ook een beetje met hen gespot door de overige Spanjaarden. Maar net als in België is dat eigenlijk gewoon jaloezie.
Naar het schijnt begin ik zelfs met een Asturiaans accent te spreken. En af en toe schieten ze in de lach als ik een typische uitdrukking van de streek gebruik.

De grote held van de laatste Big Brother-editie hier in Spanje was trouwens een Belg: Jimmy, de Belgische vriend van de Spaanse winnares van Big Brother, Nuria. Terwijl zij in het huis verliefd werd op een medebewoner, bleef hij een sereniteit, goedheid en verdraagzaamheid uitstralen die de harten van alle Spanjaarden veroverde.
Of zoals ze hier onlangs plots in een televisieserie zeiden: 'Ach, eigenlijk willen alle Spanjaarden gewoon Belgen zijn.'

 
Vandaag was mijn wagen voor de eerste maal bedekt met een laagje ijs, en de bergtoppen in de verte liggen er besneeuwd bij. De temperatuur kan hier enorm veranderen op een dag tijd.
De minimumtemperatuur voor vandaag bedraagt 3 graden. Zondag zou die terug 14 graden moeten zijn. Soms koelt het 's nachts bijna niet af.

Mijn wagen is nog niet gekeurd geworden. Ik had een afspraak bij de autokeuring van Aviles voor donderdagavond, maar toen ze gedurende de keuring eindelijk begrepen dat ik Spaanse nummerplaten wil aanvragen (terwijl ik het al 2 keer had uitgelegd), kreeg ik te horen dat ik dan aan het verkeerde adres was. Dus kan ik me een van de volgende dagen nog eens gaan aanbieden in Pruvia.

Op het werk komt er eindelijk een beetje schot in de zaak, hoewel we nog steeds geen toegang hebben tot het SAP-systeem. Maar dat zou voor een dezer dagen zijn. We zijn wel begonnen met het inoefenen van de werkprocedures: de verschillende stappen die moeten ondernomen worden wanneer er een aanvraag tot wijziging of creatie van een programma binnenkomt.
Maandag verhuizen we ook naar ons nieuwe gebouw, 100 meter verderop. Hopelijk is er daar meer luchtcirculatie, want hier valt iedereen na de middag in slaap van de warmte die de lampen en de computers voortbrengen.

De afgelopen week was vrij rustig. Vandaar dat ik weinig inspiratie had om iets te schrijven. In het weekend was het de beurt aan Mónica om zich een beetje ziekjes te voelen. Daarom, en omwille van de hevige regenval, zijn we bijna het hele weekend binnengebleven.
Vanmorgen had Mónica nog eens een sollicitatiegesprek. Maar zoals steeds bleken de verdiensten ondermaats. Soms vraag ik me af hoe het merendeel van de mensen hier kunnen overleven met het loon dat bepaalde bedrijven bereid zijn te betalen.

Zodadelijk vertrek ik voor mijn avondwandeling naar Oviedo. Even rondkuieren in de drukke winkelstraten en de werkdag is zó vergeten.

 
Iedereen vraagt me: 'Hoe is het op uw werk?'. Wel, nog altijd heel rustig. Een beetje té rustig eigenlijk. Het probleem is dat we voor alles goedkeuring moeten krijgen vanuit de Verenigde Staten. En eer de heren daarginds iets goedgekeurd hebben, zijn we weer een week verder. Normaal moesten we deze maandag eindelijk toegang krijgen tot het SAP-systeem, maar dat zal pas voor volgende week zijn. Er zijn mensen in mijn team die nog steeds geen toegang hebben tot hun e-mail, en ondertussen zijn we al meer dan een maand bezig.

Weet je wat ik soms mis? (buiten een Bicky burger en een frikandel special) De Nederlandse taal. Ik hoor hier altijd en overal Spaans, en na een tijdje begint dat te vermoeien, omdat ik me toch steeds een beetje moet concentreren. Af en toe moet ik het knopje in mijn hoofd op 'off' zetten, en dan hoor ik even níks meer, al ontploft er een bom.
Bovendien spreken de Spanjaarden soms zeer hevig, en maken ze voortdurend gebruik van krachttermen. In het begin dacht ik dat iedereen hier slecht gezind of kwaad was, of dat ik iets verkeerd had gedaan. Maar hier praten ze gewoon veel luider, sneller en heviger, en gebruiken ze scheldwoorden in bijna elke zin. Ondertussen ben ik het al gewoon geworden, potverdorie!

Vanavond moet ik met mijn superCorolla naar de autokeuring. Hopelijk komt hij er zonder al te veel problemen door. Het zal spannend worden.

 
Ik heb gisteren het trieste nieuws gekregen dat mijn trouwe Belgische viervoeter Chloë waarschijnlijk een hersentumor heeft en dat haar gezondheidstoestand snel achteruitgaat.
Op zulke momenten besef je pas hoe groot de afstand is tussen belgië en spanje.

Gisterenavond, na het werk, hadden we nog eens even tijd om de koopjes te gaan bekijken in een van de winkelcentra. En het werd een succesvolle uitstap. Dezer dagen is de kleding hier bijzonder goedkoop naar Belgische normen.

Ik heb net nog een kleine bijzonderheid ontdekt, toen ik de weerkaarten van Asturias met die van België vergeleek. Vandaag gaat in België de zon onder om 17:03, hier in Asturias pas om 18:11. Het verschil bij zonsopgang bedraagt maar 10 minuten. We hebben dus een uur langer licht hier.

Ik heb gemerkt dat de website de laatste dagen soms zeer langzaam geladen wordt. Daar kan ik jammer genoeg niets aan veranderen. Dat is te wijten aan de service van Belgacom Skynet, waar mijn website is opgeslagen.

 
Ik ben dit weekend niet buitengekomen. Vrijdag begon ik de symptomen van een verkoudheid te voelen, dus leek het mij veiliger om de rest van het weekend binnen te blijven. Vrijdagavond zijn we wel nog naar het winkelcentrum geweest, maar toen we daarvan terugkeerden had ik al een lichte koorts. Dus heb ik heel het weekend lekker lang geslapen, en me laten verwennen. En het heeft geholpen. Want buiten het feit dat ik nog een beetje nasaal spreek zijn alle symptomen alweer verdwenen.

Soms vraagt men mij: Hoe valt het eten mee daar in Spanje? Wel, de Spanjaarden durven dan wel beweren dat ze het gezondst eten van alle Europeanen, maar in België kan je wel lekkerder eten dan hier. Het eten is heel lekker, versta me niet verkeerd, maar het is anders dan wat wij Belgen gewoon zijn. Want je moet begrijpen dat het eten hier een beetje anders is dan wanneer je op vakantie gaat in een of ander Spaans vakantieoord in Benidorm.
Ze hebben hier ook een aantal vreemde gewoonten. Bijvoorbeeld: neem een Spanjaard zijn brood af en hij is verloren. Ze eten altijd en bij alles brood. Stokbrood, wel te verstaan. Ons brood kennen ze hier niet.
Nog iets vreemds: naast aardappelen en frieten verschijnt ook regelmatig de zak aardappelchips op de tafel.

Als ontbijt eten ze iets kleins. Hier in de streek zijn de marañuelas een veel gegeten ontbijt: harde boterkoeken naar traditioneel recept.
Tegen 10:30 nemen ze een koffiepauze en eten ze opnieuw iets tussendoor.
De lunch is uitgebreid en wordt tussen 14 en 15 uur genuttigd. Voorgerecht, hoofdgerecht en dessert passeren de revue.
Garbanzos of lentejas zijn typische Spaanse groenten. Het lijken dikke erwten die ze een nacht in water laten liggen. Daar maken ze dan een dikke bruine saus bij, en zo eten ze een heel bord leeg als voorgerecht, met brood. Erg smakelijk ziet het er niet uit.
Als voorgerecht eten ze echter het liefst een beetje van vanalles. Ze zetten de hele tafel vol met voedsel en je neemt wat je wil: calamares, gambas, pate van zeevruchten, de iberische ham en Chorizo (die vreselijk lekker zijn), gula met garnalen, paella, noem maar op.
Bij vlees of vis eten ze aardappelen of salade, maar nooit beide samen.
Het vlees is altijd dun: a la plancha noemen ze dat. Een dikke biefstuk vind je hier niet. En als het vlees niet dun genoeg is, kloppen ze het wel dun. Hierdoor blijft het wel altijd lekker mals en sappig. Alles wordt gebakken in olijfolie uiteraard. En vlees en vis hebben een betere smaak dan in België.
Een typisch Asturiaans dessert is rijstpap: arroz con leche. De Belgische rijstpap lust ik niet, maar de Asturiaanse wel.
Tegen 19 uur eten we iets klein tussendoor, en avondeten doen we na 21 uur. Het avondeten kan opnieuw warm zijn of het typisch Spaanse beleg, afhankelijk van het hongergevoel.
Mijn maag heeft in het begin een aantal aanpassingsproblemen gehad, waarschijnlijk door de uurverschillen, maar ondertussen ben ik eraan gewoon geworden.
Integratie noemt dat proces. Kennen ze dat in België ook?

 
Het is weer vrijdag. Maar goed, want mijn batterijen zijn leeg. Ik heb een beetje te weinig geslapen deze week. En bovendien voel ik een verkoudheidje aankomen. Gisteren had ik een schuurpapiergevoel in de keel en vandaag begon mijn neus te lopen. Maar de medicijnen liggen al klaar als ik vanavond thuiskom. Ik hoop dat het een beetje overwaait. De temperatuur heeft enorm geschommeld deze week, volgens mij moet dat de oorzaak zijn. In het begin van de week was het bij momenten vrij fris, en vandaag haalden we opnieuw 18 graden. Bovendien zijn we op het werk tijdelijk in een prefabgebouw gehuisvest, waar we na de middag hallucinante temperaturen bereiken.

Hebben jullie je soldenaankopen al gedaan? Woensdag zijn de rebajas hier ook begonnen. De winkels lagen er tegen sluitingstijd al als een slagveld bij. Vandaag spring ik na het werk eens binnen in de Corte Ingles van Oviedo op zoek naar een buitenkansje, alvorens Mónica te gaan afhalen. Nadien gaan we samen even langs in Los Prados, 1 van de zovele winkelcentra hier in de buurt.

De dag voor kerstmis vertelde ik dat Mónica naar een appartement ging kijken. Gisterenavond was er eindelijk licht in het gebouw, zodat ik zelf ook eens kon gaan keuren. En ik was onder de indruk. Het is een prachtig appartement in een volledig nieuw gebouw, in een volledig nieuwe buurt. Tegen 1 februari zou het helemaal in orde moeten zijn. Dan mogen we naar het eindresultaat gaan kijken.
Prettig weekend.

 
Ik was maandagavond net op tijd in Oviedo om de "Cabalgata de Reyes" te zien: een indrukwekkende stoet naar aanleiding van de intocht in de stad van de drie koningen uit het oosten.

De koningen werden de stad binnengereden in koetsen, voortgetrokken door 6 witte paarden, en werden voorafgegaan en gevolgd door kamelen en lakeien die de cadeau's droegen, door ruiters te paard, schaapherders met een kudde schapen, fanfares, doedelzakspelers, dansers en figuranten, allemaal in rijkelijke, oosterse gewaden. De straten zagen zwart van het volk, kilo's snoep werden uitgegooid en de kinderen waren dolenthousiast. De optocht werd afgesloten met een groots vuurwerk. Hier kon de Belgische Sint nog iets van leren.
De volgende morgen vonden alle brave kinderen cadeautjes in huis, die de koningen daar hadden achtergelaten tijdens hun nachtelijke tocht. De stoute kinderen kregen carbon: een grauw-grijs snoepgoed in de vorm van een schuursponsje.

Gisteren was dus een nationale feestdag in Spanje. We hebben een bezoekje gebracht aan Mónica's grootouders en voor de laatste keer de kerstmarkten bezocht.
Nu zijn de feesten weer voorbij en moeten we tot april wachten voor een volgende feestdag. Even doorbijten dus.

 
Jullie kunnen de zoekactie staken, ik ben terug. Ik heb een paar dagen niet veel tijd gehad om iets te schrijven, moest een beetje recupereren van de eindejaarsfeesten en ondertussen reeds voorbereidingen treffen voor de volgende feesten van morgen.

Het feestje in het plattelandshuisje is heel goed meegevallen, dank u. Het huisje was prachtig en uitermate verzorgd, met 4 slaapkamers en evenveel badkamers, een grote salon en een keuken voorzien van alle benodigdheden. Het volk was goed gezind en in feeststemming en het eten was lekker. We hadden het niet beter kunnen treffen.
Even was er een beetje paniek toen op oudejaarsavond tegen 22:00 de stroom volledig uitviel, en de reden niet kon gevonden worden. 1 uur, een aantal telefoontjes en een elektricien later kon het feestmaal worden verdergezet.
Na het eten van de druiven en de bijhorende champagne kon het feestje worden ingeluid. De Flugelflesjes, geimporteerd uit België, vielen goed in de smaak. Er is in 3 nachten weinig geslapen, maar veel gefeest en gelachen.

De dagen nadien moest er dus slaap worden ingehaald, en moest er reeds uitgekeken worden naar presentjes voor morgen. Want vannacht komen de drie koningen langs op hun kamelen, met cadeautjes voor iedereen. En ze hebben geluk met het weer, want de zon schijnt terug en het wordt weer 16 graden warm.
Morgen wordt er 'roscon de Reyes' gegeten, en wie het figuurtje vindt in het gebak is koning voor 1 dag.

Klik hier om online naar Kiss FM te luisteren.

Het weer in Asturias: